Voor ons bezoek aan de tentoonstelling ‘Via PanAm’ hebben we ‘De Magie van Kunst’ bekeken op www.uitzendinggemist.nl om vervolgens met de nodige kennis deze tentoonstelling van Kadir van Lohuizen te bezoeken. Ik moet zeggen dat het moeilijk was om mijn aandacht te houden bij de uitzending toen ik deze bekeek, aangezien de foto’s die Kadir van Lohuizen neemt, niet bepaald in mijn favoriete genre fotografie ligt en ik er al snel achterkwam dat Lohuizen ook niet bepaald een stralend zonnetje is als het gaat om zijn humeur. Maargoed, dat mag natuurlijk de kracht de foto’s in principe niet beïnvloeden. In de uitzending kwamen al enkele foto’s voorbij, waarvan we sommigen vervolgens nog eens goed konden bekijken tijdens de tentoonstelling. Ik moet zeggen dat de foto’s zelf me niet altijd evenveel aanspraken, zoals ik net al aangaf, aangezien enkelen lijken te zijn genomen door een ‘willekeurige persoon’. Daaronder zou ik ook toeristen verstaan bijvoorbeeld. Dat klinkt heel oneerbiedig, maar als voorbeeld neem ik een foto uit de tentoonstelling die scheef genomen was. Dat zal waarschijnlijk ‘gewoon’ een bewuste keuze zijn geweest van Lohuizen, maar ik heb dit schooljaar ‘geleerd’ dat zo’n gebruik van het kader heel onprofessioneel kan overkomen En dat deed het bij mij. Maargoed, dat gaat dus over de foto als beeld. Het verhaal / de verhalen achter de foto’s vind ik namelijk wel erg sterk en interessant. Lohuizen fotografeert als het ware migratie door mensen te fotograferen die zijn vertrokken van hun eerdere woonplaats. Lohuizen is nieuwsgierig naar hoe deze mensen leven vandaag de dag en of ze nog tevreden zijn met hun keuze die ze hebben gemaakt (het vertrekken van ‘thuis’). Op deze manier wekt Lohuizen juist wel weer interesse bij mij; zijn interesse naar de verhalen achter de migraties van mensen, wekt ook interesse op bij de kijkers.
In principe is er heel veel te leren van Kadir Lohuizen, ookal staat zijn persoonlijkheid me niet echt aan. Zo heeft hij bijvoorbeeld heel veel geduld. Dat is misschien niet zo snel te zien op zijn foto’s, maar dat is in de uitzending wel gebleken. Hij moet veel zaken regelen voordat hij ergens mag komen of ergens binnen mag. Een zakelijke en geduldige instelling is dus vereist voor een fotograaf zoals hij. Ook moet ik zeggen dat hij veel over heeft om te doen wat hij doet: hij heeft wekenlang in een ijskoude omgeving doorgebracht en door zijn dikke kleding was het nu ook niet bepaald makkelijk om foto’s te nemen. Hij heeft 15 landen doorkruist en 40.000 km afgelegd voor deze sessie, om verder te onderzoeken wat migratie nu eigenlijk inhoudt en waarvoor de mensen zijn gemigreerd.
Wat ik erg fijn vond bij de tentoonstelling, was dat er meerder media gebruikt werden. Zo was er film te zien, maar ook de welbekende ‘gewone’ uitgeprinte foto’s en zelfs twee iPads waar je geheel zelfstandig kon navigeren door de reis van Lohuizen. De iPad sprak me dan ook het meest aan, omdat ik zelf mijn ‘route’ door zijn werk kon bepalen en de snelheid waarmee ik dat deed.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten