14-jan | Les Ksenia

Lisanne Lambregts.

Innerlijke dialogen.

Het grootste gedeelte van mijn leven heb ik mezelf nooit gesnapt eigenlijk. Dat klinkt misschien heel raar of stom, maar het is echt zo. Tot nog maar een paar jaar terug ben ik mezelf steeds meer en meer gaan ontdekken. De verklaring hiervoor, denk ik te hebben; ik ben tot en met de vierde klas van de middelbare school gepest. Niet zomaar gepest, maar echt goed gepest. Er werd zowel verbaal gepest als lichamelijk. Ik was het op een gegeven moment gewoon gewend wat er allemaal gebeurde. Zo was dat ook in mijn hoofd. Ik ging op een gegeven moment niet meer echt denken via de kant van de pesters, maar via ‘mijn kant’. Ik dacht bij mezelf dat de dingen die gebeurden, al was het alleen de pauze doorbrengen, normaal waren. Ik raakte er dusdanig aan gewend dat de gedachten in mijn hoofd niet meer zozeer gingen om het feit dat ik wilde dat het anders was, maar dat ik nu eenmaal anders was en er gewoon niet bij hoorde. Ik was in hun ogen gewoon raar en mijn tijd van vriendengroepen etc. zouden nog wel komen. Ik wachtte gewoon af. Dat bleef zo toen ik naar een andere school overging. Mijn tijd zou nog wel komen. Ik wacht gewoon. In de vijfde klas ongeveer stopten de verbale en lichamelijk pesterijen. Ik was natuurlijk niet in één klap populair, maar had mijn eigen vrienden die me wel accepteerden en stond niet elk moment van de dag meer voor lul. Mijn zelfvertrouwen ging redelijk omhoog. Ik denk dat die tijd het  begin was van een omschakelijk was in mijn hoofd. Het proces kan ik niet geheel beschrijven, aangezien dat volledig onbewust is gegaan. Maar nu ik 20 ben en in de eerste klas van mijn opleiding zit, kan ik met trots zeggen dat op een of andere manier de gedachten in mijn hoofd zijn veranderd. Mijn tijd is namelijk nu gekomen, denk ik. In plaats van te denken dat ik er niet bij hoor en dat iedereen me toch maar raar vind, heb ik mezelf moed in gepraat om te zijn wie ik wil zijn. Schijt aan de rest. Ik ben toch ook een persoon? Ik wil mijn leven leiden, zoals ik dat nu eenmaal wil. Gesprekken in mijn hoofd zijn er nu om mezelf op te peppen om door te gaan, of om die stap te zetten die ik eigenlijk in principe niet zou durven. Die stem in mijn hoofd zegt me dat ik het kan: de kracht is er, nu alleen nog doen. Niet zoals eerst op de middelbare school denken dat je voor lul komt te staan. Niet doen! Dit is een weer een stap om je zelfvertrouwen op te krikken. Je zelfvertrouwen die al zover is gestegen. Je kan het. Nu is je kans. Nu is je tijd. Pak elke kans, want je gaat ervan leren. Soms mislukt iets: jammer. In plaats van met een gebogen hoofd langs een ex-pester te lopen die toevallig in de buurt is, loop ik er nu negen van de tien keer langs en kijk hem of haar vol in de bakkes aan. Pak aan. Ik heb meer zelfvertrouwen opgebouwd dat jij. Ik kan het. Ik ben grappig, leuk, maak mensen aan het lachen. Daarmee pak je kansen. Daarmee pak je zelfvertrouwen. Doe het nou maar. Ze vinden je niet stom. Of ze vinden je wel stom, maar dat kan jij niet zien, dus doe nou maar wat je zelf wilt. Ik moet soms lachen om mezelf. Stomme acties zeg. Zou ik nooit eerder hebben gedurfd, maar ik ben blij dat ik het alsnog heb gedaan en ik nu voor lul sta en daarmee mensen aan het lachen maak. Ik ben blij dat ik stappen heb gemaakt. Stappen heb ik gemaakt door de stemmen die ik heb gehoord en de gesprekken met mezelf die door me heen gingen. Natuurlijk heb ik niet alles gedaan wat in me op kwam. Maar sommige gesprekken waren wél doorslaggevend voor een actie waar ik later trots op ben geweest. Natuurlijk heb ik nog steeds dromen en gisteren durfde ik nog steeds niet te vragen aan een wildvreemde in de trein ofdat diegene een foto van me wilde maken, maar ik maak vordering. Ik ben verder dan ooit. Bedankt gesprekken. Misschien ook wel bedankt voor de pesters, die me zover hebben gebracht dat ik überhaupt ging nadenken over situaties en reacties op zulke situaties. Ik snap niet zoveel van wat ik nu aan het typen ben; het is allemaal zo vaag geschreven. Maar dat process was ook gewoon vaag. Die omschakeling snap ik nog steeds niet. Hoe kan ik zoveel zelfvertrouwen (fake of niet) hebben opgebouwd. Misschien dat de pesters mij een dal hebben laten zien en mijn vrienden een top. Gesprekken hebben me geleid naar de top. Bedankt gesprekken. Met jullie kan ik tenminste praten.