Deze afbeelding stond in het boek van David Robilliard, dus ook de maker van dit werk. Het boek heet 'A roomful of hungry looks' en staat vol met tekeningen / portretten van mensen. Andere mensen. Bij het doorbladeren in het boek, viel me de bovenstaande afbeelding op, omdat dat een afbeelding is die over zichzelf gaat. En niet zomaar over zichzelf: hij vertelt toch een behoorlijk privé-verhaal over zichzelf. Hij geeft zich aardig bloot, letterlijk en figuurlijk. Dat vond ik sowieso heel tof en daarnaast vertelt het veel over hem. Vandaar dat ik dit een goed zelfportret vond. Ik had beter gekunnen, dacht ik nog. Maar ik kon geen betere vinden met een goede motivatie dan deze.
Uitleg van de opdracht: voor dinsdag moeten we een zelfportret maken. Wow, dat is me nogal een opdracht. Na de uitleg van zelfportretten de afgelopen lessen, is gebleken dat een zelfportret dus niet zomaar een foto van jezelf is. Je kan aan de foto als het ware zien wat de persoonlijkheid is van diegene of wat diegene heeft meegemaakt. Je ziet een verhaal. Dat brengt me op ideeën. Ik weet welk verhaal ik wil vertellen, maar nu is de vraag alleen nog: hoe ga ik dat doen? Ook wil ik niet meteen beginnen met fotograferen als een kip zonder kop. Ik bedacht me om een lijstje te maken van eigenschappen / dingen die ik heb (meegemaakt). Het lijkt een beetje op de freeze in Düsseldorf: eerst schrijven, dan pas maken. Ik heb in mijn dummy het volgende lijstje gemaakt:
Zelfportret.
Wie ben ik? Wat is vast gegeven?
* Lisanne
* vrouw
* voor iedereen buiten de kunstacademie: anders
* bi-seksueel
* in de knoop met mezelf geweest
* onzeker
* faalangst
* je weet wel
* soms woede-aanvallen
* te snel toegeven
* eigenwijs
* sterk, maar als het erop aankomt...
* sterker dan ooit
* dromerig
* dromen
* ambitie, maar lui
* wallen, altijd
* verzorgd, maar op z'n tijd...
* geheimen
Steeds maar weer geheimen.
Ik maak mezelf gek, maar sterker dan ooit.
Ik hou van mezelf, maar soms wil ik afstand.
.jpg)
Uitleg bij dit beeld:
Dit zelfportret is van nu. Nu is na vorig jaar. En vorig jaar heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Vorig jaar was een rotjaar; ik was depressief. Verder niet te merken aan me: ik bleef complimentjes krijgen dat ik altijd zo vrolijk en leuk was. Keileuk natuurlijk! Maar ik ben zo goed in toneelspelen. Ik zou prijzen moeten winnen ervoor. Vorig jaar ging veel fout. Het begon voornamelijk bij mijn autotheorie die ik 2 jaar geleden maar niet haalde. De vierde keer lukte het eindelijk. Dat was in mijn eindexamenjaar van het vwo. Ik was een stuudje. Ik ging voor het hoogste cijfer, omdat ik niet snapte waarom mensen niet voor het hoogste cijfer zouden gaan. Ik snapte dat niet. Ik wilde mijn leven niet vergooien door later spijt te krijgen dat ik nooit moeite had gedaan voor school. Dat is iets wat altijd al zo is geweest. Vandaar dat ik van de 1e klas t/m de 4e klas (voornamelijk) ben gepest. Ik was een stuud en zag er raar uit. Maargoed, in de 5e en 6e klas ging het iets beter, maar door dat gepest was ik wel faalangstig geworden. Was voor alles ongeveer wel zenuwachtig. Echt zenuwachtig. Toen kwamen de eindexamens eraan. En ja hoor: faalangst + eindexamens = zakken. Ik was gezakt. Tranen met tuiten. Kutzooi. Ik moest het jaar opnieuw doen, zonder al m'n vrienden, want die waren geslaagd. Op twee na. Er waren naast die twee nog drie mensen die met me omgingen, dus in totaal vijf vrienden! Vaak zat ik alleen, of althans: vaak voelde ik me ontzettend alleen. Iedere dag huilen. Letterlijk iedere dag. Op het werk kregen we daarnaast het nieuws dat de meest geliefde collega ontslagen werd: een erg trieste sfeer op het werk. Bij mijn hobby's waren er ook spanningen. Oftewel: naast deze plekken had ik gewoon geen plek meer waar ik me echt blij en gelukkig voelde. Ik werd depressief, maar zonder het te laten merken: anders 'heb je aandacht nodig'. Dat is iets waar ik niet van hou: zeuren. Dus dat deed ik niet. Ik huilde iedere dag netjes thuis. Achteraf had ik eerder aan iemand moeten vertellen dat het niet goed ging, want het was bijna slecht afgelopen.
Met dit beeld wil ik vertellen hoe ik nu ben, na alles van vorig jaar. Ik wilde me afbeelden als een voorwerp die gewoon tussen andere voorwerpen staat. Want ik weet niet wie ik ben en heb heel erg met die vraag gestruggled vorig jaar. Ik wist gewoon niet wie ik was. Net zoals een voorwerp niet weet wat het is. Ik kan voor het kastje gaan zitten, maar ook erachter: het maakt niet uit, want het beïnvloed me vrij weinig als voorwerp. Mensen kijken niet nauwkeurig naar hoe ze voorwerpen neerzetten. De kast is ook een 'goed' beeldelement, vond ik: ik ben een paar weken geleden uit de kast gekomen voor iedereen. Het voelt alsof ik met de billen bloot ben gegaan: vandaar bloot. Ik wil mezelf laten zien zoals ik ben. Geen poppenkast. Maar toch verschuil ik achter de kast, omdat ik overspoeld werd met (positieve) reacties van mensen. Gelukkig waren ze positief, maar ik schrok er ergens van: het deed iets met me. Ik wilde in het begin zelfs terug de kast in eigenlijk, maar dat ging niet meer. Ik kruip erachter.
Uitleg van de opdracht: voor dinsdag moeten we een zelfportret maken. Wow, dat is me nogal een opdracht. Na de uitleg van zelfportretten de afgelopen lessen, is gebleken dat een zelfportret dus niet zomaar een foto van jezelf is. Je kan aan de foto als het ware zien wat de persoonlijkheid is van diegene of wat diegene heeft meegemaakt. Je ziet een verhaal. Dat brengt me op ideeën. Ik weet welk verhaal ik wil vertellen, maar nu is de vraag alleen nog: hoe ga ik dat doen? Ook wil ik niet meteen beginnen met fotograferen als een kip zonder kop. Ik bedacht me om een lijstje te maken van eigenschappen / dingen die ik heb (meegemaakt). Het lijkt een beetje op de freeze in Düsseldorf: eerst schrijven, dan pas maken. Ik heb in mijn dummy het volgende lijstje gemaakt:
Zelfportret.
Wie ben ik? Wat is vast gegeven?
* Lisanne
* vrouw
* voor iedereen buiten de kunstacademie: anders
* bi-seksueel
* in de knoop met mezelf geweest
* onzeker
* faalangst
* je weet wel
* soms woede-aanvallen
* te snel toegeven
* eigenwijs
* sterk, maar als het erop aankomt...
* sterker dan ooit
* dromerig
* dromen
* ambitie, maar lui
* wallen, altijd
* verzorgd, maar op z'n tijd...
* geheimen
Steeds maar weer geheimen.
Ik maak mezelf gek, maar sterker dan ooit.
Ik hou van mezelf, maar soms wil ik afstand.
.jpg)
Uitleg bij dit beeld:
Dit zelfportret is van nu. Nu is na vorig jaar. En vorig jaar heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Vorig jaar was een rotjaar; ik was depressief. Verder niet te merken aan me: ik bleef complimentjes krijgen dat ik altijd zo vrolijk en leuk was. Keileuk natuurlijk! Maar ik ben zo goed in toneelspelen. Ik zou prijzen moeten winnen ervoor. Vorig jaar ging veel fout. Het begon voornamelijk bij mijn autotheorie die ik 2 jaar geleden maar niet haalde. De vierde keer lukte het eindelijk. Dat was in mijn eindexamenjaar van het vwo. Ik was een stuudje. Ik ging voor het hoogste cijfer, omdat ik niet snapte waarom mensen niet voor het hoogste cijfer zouden gaan. Ik snapte dat niet. Ik wilde mijn leven niet vergooien door later spijt te krijgen dat ik nooit moeite had gedaan voor school. Dat is iets wat altijd al zo is geweest. Vandaar dat ik van de 1e klas t/m de 4e klas (voornamelijk) ben gepest. Ik was een stuud en zag er raar uit. Maargoed, in de 5e en 6e klas ging het iets beter, maar door dat gepest was ik wel faalangstig geworden. Was voor alles ongeveer wel zenuwachtig. Echt zenuwachtig. Toen kwamen de eindexamens eraan. En ja hoor: faalangst + eindexamens = zakken. Ik was gezakt. Tranen met tuiten. Kutzooi. Ik moest het jaar opnieuw doen, zonder al m'n vrienden, want die waren geslaagd. Op twee na. Er waren naast die twee nog drie mensen die met me omgingen, dus in totaal vijf vrienden! Vaak zat ik alleen, of althans: vaak voelde ik me ontzettend alleen. Iedere dag huilen. Letterlijk iedere dag. Op het werk kregen we daarnaast het nieuws dat de meest geliefde collega ontslagen werd: een erg trieste sfeer op het werk. Bij mijn hobby's waren er ook spanningen. Oftewel: naast deze plekken had ik gewoon geen plek meer waar ik me echt blij en gelukkig voelde. Ik werd depressief, maar zonder het te laten merken: anders 'heb je aandacht nodig'. Dat is iets waar ik niet van hou: zeuren. Dus dat deed ik niet. Ik huilde iedere dag netjes thuis. Achteraf had ik eerder aan iemand moeten vertellen dat het niet goed ging, want het was bijna slecht afgelopen.
Met dit beeld wil ik vertellen hoe ik nu ben, na alles van vorig jaar. Ik wilde me afbeelden als een voorwerp die gewoon tussen andere voorwerpen staat. Want ik weet niet wie ik ben en heb heel erg met die vraag gestruggled vorig jaar. Ik wist gewoon niet wie ik was. Net zoals een voorwerp niet weet wat het is. Ik kan voor het kastje gaan zitten, maar ook erachter: het maakt niet uit, want het beïnvloed me vrij weinig als voorwerp. Mensen kijken niet nauwkeurig naar hoe ze voorwerpen neerzetten. De kast is ook een 'goed' beeldelement, vond ik: ik ben een paar weken geleden uit de kast gekomen voor iedereen. Het voelt alsof ik met de billen bloot ben gegaan: vandaar bloot. Ik wil mezelf laten zien zoals ik ben. Geen poppenkast. Maar toch verschuil ik achter de kast, omdat ik overspoeld werd met (positieve) reacties van mensen. Gelukkig waren ze positief, maar ik schrok er ergens van: het deed iets met me. Ik wilde in het begin zelfs terug de kast in eigenlijk, maar dat ging niet meer. Ik kruip erachter.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten